Stemmen uit Beton #4 ECHO

Stemmen uit Beton #4 ECHO

Timo Tembuyser & Naomi Steijger / Frascati Producties i.s.m Rochdale

film

Over

De bewoners uit de Bijlmermeer van nu én van toen verenigen zich in de korte film ECHO

Op 4 oktober 1992 crasht een vliegtuig van de luchtvaartmaatschappij El Al in twee flats, Groeneveen en Klein-Kruitberg, in de Bijlmermeer in Amsterdam. Veel appartementen worden volledig vernietigd, mensen verliezen familieleden, vrienden, buren en bekenden. Nog altijd galmt de klap van de Bijlmer vliegramp na. Op de galerijen gonzen de vele verhalen over die fatale nacht, de stemmen van mensen die het kunnen navertellen en de fluisteringen van hen die het leven lieten.

Tegenover de flats wordt een monument opgericht ‘de boom die alles zag’, waar uitspraken en observaties van overlevenden centraal staan. Bewoners van Groeneveen kiezen voor behoud van hun flat, in tegenstelling tot het eveneens zeer gehavende Klein-Kruitberg. Daardoor zie je vandaag de dag het litteken van de ramp nog steeds in de architectuur van de flat Groeneveen. Na ingang F lopen de galerijen niet meer door, de bewoners van dit blok hebben een privé-galerij.

Naomi Steijger en Timo Tembuyser verenigen de bewoners van nu, die in het litteken van het gebouw wonen en de bewoners van toen, die de ramp mee hebben gemaakt, in de korte film ECHO.  ECHO is het laatste deel van de projectreeks Stemmen uit Beton.

concept Timo Tembuyser en Naomi Steijger uitvoering Naomi Steijger productie Frascati Producties met dank aan woningcorporatie Rochdale en de bewoners van Groeneveen

Over Stemmen uit Beton

Stemmen uit Beton is een reeks waarin de bewoners van Groeneveen, een flatgebouw in het hart van de Amsterdamse Bijlmermeer, samen een interpretatie van het Dies Irae zingen. Het is een meerjarig project van Naomi Steijger, Timo Tembuyser en Frascati Producties in samenwerking met de bewoners van Groeneveen en woningcorporatie Rochdale. Het is een ode aan de meerstemmigheid van de samenleving en als oefening in het luisteren naar de ander.

Met de bewoners van flatgebouw Groeneveen maakten Timo en Naomi een requiem (Dies Irae) en ECHO is het laatste couplet. Het tempo van dit Dies Irae is afgeleid van dat deel dat verloren ging tijdens de Bijlmerramp. De flat telde voordien 162 extra appartementen met drie ingangen: 162 /3 = 54 beats per minute. 54bpm, de echo van de geschiedenis, de puls van het Dies Irae.

In december 2019 trapte het project af met deel #1 De Ouverture in Frascati 1. #2 Het Balkonkoor volgde in de eerste coronamaanden in Groeneveen zelf, waar de bewoners vanaf hun balkon de wereld toezingen. #3 Kid’s-Eye View bracht ons weer naar de Nes: Frascati 4 vulde zich met coupletklanken, audiofragmenten en kleuren. “In Stemmen uit beton #3 – Kid’s-eye view brengen Tembuyser en Steijger een weinig gehoorde, maar momenteel bijzonder relevante geschiedenis ten gehore,” aldus Theaterkrant. In augustus 2021 werd de voostelling bovendien omgevormd tot een muzikale documentaire en als podcast uitgebracht door NPO1 DOCS.

Makers

Timo Tembuyser (1991) en Naomi Steijger (1994) leerden elkaar op de toneelacademie Maastricht kennen. In hun derde jaar maakten ze samen de podcast 88 woningraten die de NTR podcastprijs 2018 won en de opmaat vormt van de “requiemreeks”. Een serie stadsprojecten naar de dramaturgie van het requiem, gemaakt met uitgevoerd door bewoners van verschillende flatgebouwen. Na Den Haag en Gent volgde Amsterdam met Stemmen uit Beton.

 

Korte film: ECHO

Première ma 4 okt online bij Frascati